Missies
New Horizons
Negen en een half jaar onderweg voor een ontmoeting van een paar uur. New Horizons vertrok in januari 2006 — nog voordat Pluto later dat jaar officieel werd gedegradeerd tot dwergplaneet — en scheerde op 14 juli 2015 op zo'n 12.500 kilometer langs Pluto, de eerste en tot nu toe enige keer dat een ruimtesonde deze verre wereld van dichtbij zag.
Wat onthulde de voorbijvlucht?
In plaats van een dode, kraterrijke bal onthulde New Horizons een verrassend actieve wereld: stikstofijsvlaktes zonder inslagkraters (dus geologisch jong), bergketens van waterijs zo hoog als de Rocky Mountains, en het beroemde hart-vormige gebied Tombaugh Regio, vernoemd naar Plutos ontdekker Clyde Tombaugh.
Na de Pluto-passage vloog New Horizons door naar het Kuipergordelobject Arrokoth, dat het in 2019 fotografeerde als twee samengesmolten bollen — het verste en oudste object dat ooit door een ruimtesonde van dichtbij is gefotografeerd, een bevroren tijdscapsule uit de vroegste jaren van het zonnestelsel.
In perspectief
- Het duurde meer dan vier uur voordat het radiosignaal met de eerste Pluto-foto's de aarde bereikte — en nog veel langer voordat alle verzamelde data was teruggestuurd, via een verbinding trager dan een ouderwetse inbelmodem.
- Pluto bevindt zich zo ver van de zon dat het daglicht er duizend keer zwakker is dan op aarde — vergelijkbaar met een heldere schemering, geen volle duisternis.
- New Horizons reist nog altijd door de Kuipergordel, een ijzige ring van overblijfselen uit de vorming van het zonnestelsel die zich uitstrekt tot ver voorbij Neptunus.